Roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe ubezpieczonych w danym roku kalendarzowym nie może być wyższa od kwoty odpowiadającej 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej, ustawie o prowizorium budżetowym lub ich projektach (w razie ich braku przy ustalaniu wymienionego wynagrodzenia bierze się pod uwagę przeciętne miesięczne wynagrodzenie z III kwartału roku poprzedniego).

A więc składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe odprowadzane są przez płatników do osiągnięcia kwoty 30-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Po przekroczeniu tej kwoty płatnicy składek mają obowiązek zaprzestać obliczania i przekazywania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

W jaki sposób płatnik ustala, czy powinien nadal opłacać składki za daną osobę?

Płatnik może to ustalić na podstawie swojej dokumentacji  płacowej. Wiadomość taka może być również podana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jeśli ZUS stwierdzi przy sprawdzaniu podstawy rocznej ubezpieczonego opłacenie składek od nadwyżki ponad kwotę ograniczenia, informuje o tym niezwłocznie płatników składek oraz za ich pośrednictwem również ubezpieczonego.

Zobacz: Jaka emerytura z KRUS-em?

Ale jeśli do opłacania składek za daną osobę zobowiązanych jest więcej niż jeden płatnik składek (np. w sytuacji, kiedy dany ubezpieczony jest zatrudniony w kilku zakładach pracy), to właśnie ubezpieczony jest zobowiązany zawiadomić wszystkich swoich płatników składek o tym, że przekroczył w podstawie kwotę 30-krotności.